Yirminci yüzyılın başlarında, yenilikçi sanatçılar seçtikleri sanat araçlarının benzersiz unsurları ve özelliklerine dayalı yeni bir estetik arıyorlardı. “Biçim işlevi takip eder” sloganları oldu. Mimarlar, tasarım ve süslemede tuğladan oluşan klasik yapıları taklit etmekten çok çelik iskeletin doğasını ifade eden gökdelen tasarımları yapıyorlardı. Heykelciler mermerin yontu izleri taşımasına, yani bizzat kendisine önem vermeye başlamışlardı ve artık mermeri, cildin pürüzsüzlüğünü göstermek ya da kumaşların dalgalarını aynen yansıtmak icin işlemiyorlardı. Yenilikçi ressamlar fotografın bir özgürlük olduğunu keşfettiler. Artık kendilerini temsilci resimler yapmak zorunda hissetmiyorlardı ve böylece kübizm ve soyut sanat doğdu.
Bu işlevsel estetik, fotografı da etkiledi. Eleştirmenler “fotografa benzeyen fotografları”, yani fotografı diğer araçlarla oluşturulmuş resimlerin yüzey dokularını taklit edecek şekilde zorlayan resimselcilerin çalışmalarında çok baskın olan müdahaleden arınmış fotografları övmeye başladılar. Fotograf basınında “yalın fotograf” ı öven yazılar görünmeye başladı. Sanat eleştirmeni Sadakichi Hartmman, 1904’te Carnegie Institute’ da açılan Photo-Secession sergisi için yaptığı övgü dolu eleştirisinde, yapıştırıcı (gum) baskıyı, gliserin kullanımını ve negatiflere ve baskılara rötuş yapmayı kınadığını belirtti. Resimselcileri “doğrudan çalışmaya” çağırdı.
Doğrudan fotograf, kuşkusuz, fotograf makinesinin kendisi kadar eski bir geleneğe sahiptir. Daguerreotype görüntü o kadar hassas bir duyarlılıkta idi ki rötuşlama hiç pratik değildi ve calotype negatifler kağıdın arkasına opak pigmentler uygulayarak sıkça güçlendirilirken , makinedaki görüntünün ciddi bir biçimde değiştirilmesi çok ender görülen bir durumdu. Portreleri rötuşlamak collodion’ın kullanıldığı dönemlerde çok yaygın bir uygulama oldu, ama amaç estetikten çok kozmetikle ilgiliydi: yüzdeki çirkin çizgileri yok ederek ve zamanın izlerini yumuşatarak müşteriyi memnun etmek. Yirminci yüzyılın başlarındaki yenilik, doğrudan fotografın “meşru” bir sanat olarak kabul edilmesiydi.
